PocoPoco Home Reizen Foto's Gastenboek

           

  Los Angeles Las Vegas Vermillion Cliffs - North Coyote Buttes: "The Wave" Horseshoe Bend, Upper&Lower Antelope Canyon Death Valley National Park Sequoia National Park, Central Valley Yosemite National Park Sonoma Valley, reis San Francisco San Francisco Dag 1 Vlucht Los Angeles  
Dag 2 Manhattan Beach
Dag 3 Hollywood, Warner Bros. Studios, Los Feliz
Dag 4 Reis Page
Dag 5 Loting "The Wave", Antelope Canyon, Horseshoe Bend
Dag 6 The Wave, Grand Canyon, Reis Las Vegas
Dag 7 Las Vegas
Dag 8 Death Valley NP
Dag 9 Death Valley NP
Dag 10 Sequoia NP
Dag 11 King's Canyon NP
Dag 12 Yosemite NP
Dag 13 Yosemite NP, Bodie State Park
Dag 14 Sonoma Valley, reis San Francisco
Dag 15 San Francisco
Dag 16 San Francisco
Dag 17 San Francisco
Dag 18 Monterey Aquarium, reis Big Sur
Dag 19 Pacific Highway One, Santa Barbara
Dag 20 Los Angeles, Venice Beach
Dag 21 Vlucht Schiphol
 
 

   
  CaliforniŽ... Misschien wel de meest tot de verbeelding sprekende staat van de USA. De exponent van alles wat we (hier in Nederland) associŽren met de Amerikaanse cultuur, al was het alleen maar omdat zoveel van wat we dagelijks op TV zien in CaliforniŽ wordt opgenomen.

Daar is het allemaal mogelijk; van anoniem persoon tot filmster, van computernerd tot rijkste man ter wereld, van Oostenrijkse immigrant tot gouverneur. Als CaliforniŽ een apart land was, zou het de achtste economie van de wereld hebben! Tegelijkertijd lopen de staatsschulden op tot astronomische hoogtes, en heeft zelfs de "Governator" hier niets aan kunnen veranderen. In CaliforniŽ hebben ze, zo lijkt het wel, van alles het meeste en het grootste.

In een veel te korte tijd hebben we dit aan den lijve proberen te ondervinden, waarbij de tijd nog verder beperkt werd door een (fantastisch) uitstapje naar Arizona en Utah. Toch hebben we naar onze inschatting aardig wat kanten van het veelzijdige CaliforniŽ kunnen ervaren. California Dreaming...

 
 
 

Dag 1 - Vlucht Amsterdam - Los Angeles

   
  Vanaf Schiphol vliegen we via Philadelphia naar LAX, de bekende internationale luchthaven van CaliforniŽ. De AVIS shuttle zet ons bij het verhuurkantoor af, een bescheiden gebouwtje in een zee van duizenden huurauto's. We hebben geluk; onverwacht krijgen we een "complimentary upgrade" en rijden we weg in een Chevy Malibu met lichtmetalen velgen en zowat alle opties!

Het is altijd weer even wennen, zo'n automaat. Ook kleine details als de 3 baans wegen waar men van links ťn rechts in mag halen, of de maximum snelheid die zo om de 300 meter weer anders is, maken de lange rit over Sepulveda Boulevard spannend na de lange dag die we er al op hebben zitten. In Redondo Beach hebben we een kamer geboekt in een Best Western, waar we de bagage en ons zelf neer laten ploffen.

 
 
 

Dag 2 - Los Angeles: Manhattan Beach

 
- De pier van Manhattan Beach
 
  Je zou het niet verwachten, maar de meeste winkels in Redondo Beach blijken pas om 10:00 of 11:00 open te gaan. Past niet echt bij het beeld van de 24-uurs economie toch? Zodra de deuren open gaan slaan we eten, flessenwater en kampeerspullen in.

's Middags huren we fietsen bij het hotel en peddelen we langs de kustlijn richting het noorden. De stranden zijn groot en precies zoals je ze van tv kent: om de paar honderd meter een Baywatch huisje, surfers die de branding in rennen en overal netten voor wie zin heeft in een potje beachvolleyball. "Eventjes" langs alle stranden fietsen is moeilijker dan het lijkt; Redondo Beach en Santa Monica Beach liggen meer dan 25 kilometer uit elkaar. Gelukkig is onderweg ook genoeg interessants te zien; sommige van de beachfront strandhuisjes zijn zo luxe en zo duur (2-6 miljoen USD) dat je je zo kunt voorstellen dat any minute een filmster in z'n badjas de glazen balkondeuren openschuift.

's Avonds proberen we (als echte Europeanen) met het openbaar vervoer naar downtown te reizen. Waar we in New York gewend waren dat de subway simpel en betrouwbaar was, blijkt dit in L.A. is heel anders te zijn. Als we, om over te kunnen stappen van de ene lijn op de andere, een flink stuk door een twijfelachtige buurt moeten lopen, gooien we de handdoek in de ring en reizen we terug. Gelukkig zijn er in Redondo Beach ook volop leuke restaurantjes te vinden.

 
 

Hermosa Beach

Typisch beeld

Strandwacht- meeuw

Life is all about choices

Freeway intersection

 
 

Dag 3 - Los Angeles: Warner Bros. Studios, Hollywood & Los Feliz

 
- Op de Walk of Fame is iedereen een ster...
 
  Een verblijf in L.A. zonder een bezoekje aan de filmindustrie is nagenoeg ondenkbaar. Bijna alle grote Amerikaanse studio's hebben hun basis in de wijk Hollywood; u weet wel, van die heuvel met die letters erop... Van alle beschikbare tours schijnen vooral de Warner Brothers Studios een goed beeld te geven van het reilen en zeilen in Hollywood.

Voor een "luttele" $45 per persoon worden we een paar uur rondgereden door de sets en soundstages van het WB complex. Voor filmliefhebbers is dit een feest van herkenning; (delen van) de sets komen zeer regelmatig langs in bekende films en series. Van de meest bekende series van WB, Friends, ER en 2 1/2 Men, kan onze gids tientallen plekjes aanwijzen waar bepaalde afleveringen of scŤnes op zijn genomen. Hoogtepunten zijn de set van Central Perk, het museum met talloze rekwisieten en kostuums (Harry Potter, The Matrix, Million Dollar Baby) en de soundstages van sitcoms. Wel jammer dat we op de meest interessante plekken geen foto's mogen maken...

Onze gids wijst ons meerdere malen op de mogelijkheid om (gratis) opnames van spelshows en sitcoms mee te maken. Je kunt via www.tvtickets.com uitzoeken bij welke opname van welke show je aanwezig zou willen zijn. Hoe populairder de show, hoe sneller je erbij moet zijn natuurlijk. Je schijnt er wel rekening mee te moeten houden dat je een middag of langer kwijt bent, maar dat is maar een kleine prijs voor een ťchte fan!

 
 

De soundstages van Warner Bros. Studios

De set van Central Perk uit "Friends".

Beroemde auto's uit beroemde films (Gran Torino, Dukes of Hazzard, The Matrix)

De sets van Warner Bros. Studios

Hard Rock Cafe - Hollywood, CA

Hollywood Boulevard in the afternoon sun.

 
 

De rest van de middag bezoeken we de Walk of Fame op Hollywood Boulevard en eten we lekker in Los Feliz, een leuke en hippe wijk in West L.A. 's Avonds proberen we "nog even snel" L.A. uit te rijden, maar wederom blijken we ons een beetje verkeken te hebben op de uitgestrektheid van de stad. Het duurt wel een uurtje, zonder file, om de laatste buitenwijken achter ons te laten. Het gemak waarmee we op de bonnefooi een motelletje in Hesperia vinden is typisch voor de USA en maakt het impulsief reizen zo eenvoudig. Je kunt (bijna) altijd (bijna) overal (bijna) alles vinden!

 
   
 
 

Dag 4 - Reis Page, AZ

 
- Op weg naar Page, AZ
 
  Natuurlijk "hoort" een uitstapje naar andere staten, in dit geval Arizona en Utah, niet echt bij een California reis. Maar ja, nu we eenmaal in de States zijn en in de wetenschap dat er zoveel moois zů dichtbij is, kunnen we de verleiding niet weerstaan. De beschikbare tijd is natuurlijk wel beperkt. Daarom moeten we kiezen voor de meest speciale plekjes en slaan we prachtige parken als Arches, Bryce of Zion over. Op weg naar Page in Arizona kiezen we er wel voor om door het zuidelijke deel van Zion te rijden; bij lange na niet zo goed als het park bezoeken, maar beter dan niets! Met onze National Parks Pass ($85, 1 per auto) krijgen we gratis toegang tot alle nationale parken en dat komt hier goed van pas. Deze route lijkt op de kaart korter, maar is toch niet aan te raden om van de I15 naar Kanab te reizen. Wegwerkzaamheden in Zion (die zowat vaste prik zijn), bijbehorende files en de kosten (als je geen NP pass neemt) maken dat je beter de saaie zuidelijke route kunt nemen als je wat haast hebt.  
 

De I15 tussen Vegas en Utah is van zeldzame schoonheid

idem

Zion Canyon

Zion Canyon

 
  Het stukje van de I15 tussen Las Vegas en de grens van Utah verdient speciale vermelding; het is nu al de vierde keer dat ik er doorheen rijdt, maar mijn mond valt nog altijd open van de rauwe en overdonderende schoonheid. De snelweg kronkelt door een twintig kilometer lang en diep ravijn en het is zo mooi dat je aan het einde eigenlijk gewoon wilt omkeren om er nůg een keertje doorheen te kunnen rijden...

Eenmaal in Page aangekomen zetten we ons Coleman tentje in het stof op, dat verrassend handig blijkt te zijn voor de $40 die het heeft gekost. Morgen is de grote dag!

 
 

Dag 5 - Loting The Wave, Horseshoe Bend, Antelope Canyon

 
-
Lower Antelope Canyon, Arizona
 
  Want vandaag gaan we loten voor "The Wave"! Dit is een piepklein stukje van de North Coyote Buttes in de Vermillion Cliffs Wilderness. Al die verschillende namen (en vooral het woord "wilderness") geven al aan dat het niet makkelijk te vinden is; in 2004 zochten we hier, zonder dit eerst thuis goed uitgezocht te hebben, al tevergeefs naar. Nu zijn we beter voorbereid, maar dat wil nog niet zeggen dat we er ook naar toe kunnen!

The Wave is namelijk een erg kwetsbare zandsteenformatie. Om te voorkomen dat hordes toeristen dit kleine natuurwonder kapottrappelen is het aantal hikers per dag beperkt tot 20 (twintig).... Met honderden aanmeldingen per dag in het hoogseizoen is de kans niet erg groot dat je ingeloot wordt.

De helft van de plekken wordt 3 maanden eerder op de eerste van de maand via internet verloot via de BLM site. Op de dag zelf zat ik in de aanslag achter de pc, maar alle plaatsen waren direct weg. Helaas helaas... De overige 10 plekken worden dagelijks om 9:00 's ochtends voor de volgende dag verloot in een piepklein rangerkantoortje, ergens aan de Hwy 89. Het zou me niets verbazen als een en ander met opzet vaag wordt gehouden; zo heb ik nergens een volledige beschrijving van de procedure kunnen vinden (zoals het handige "detail" dat het kantoortje aan paaltje 21 ligt en niet 20 mijl verderop in Big Water...) Ook de instinker dat Arizona gťen Daylight Saving Time heeft en Utah wel, waardoor je dus in de zomer zo een uur te laat kunt zijn, staat nergens.

Daar staan we dan, om 8:30, midden in de snel warmer wordende woestijn. Telkens als we in de verte een auto over de hoofdweg zien rijden, houden we onze adem in. Niet afslaan, niet afslaan...... soms lijkt het effect te hebben, maar uiteindelijk staan er 23 mensen hoopvol op de stoep van het bureautje. Niet eens zo'n slechte uitgangspositie, want het komt geregeld voor dat er meer dan 120 mensen komen opdagen. Iedereen lijkt even fanatiek en wacht een tikkie nerveus tot het eindelijk 9:00 is. Met een heus bingo-rad worden de winnaars in rap tempo gekozen en....als er nog 3 plekken over zijn wordt ons nummer getrokken!! Lucky number 5!

We leven (een beetje) mee met sommige aanwezigen die dit kennelijk al voor de 6e keer proberen en wťer uitgeloot zijn. Maar, we hadden maar 1 dag waarop we konden gaan en dus maar 1 kans. De ranger van het BLM legt de 10 overgebleven winnaars geroutineerd van alles uit over de route. We krijgen een A3 formaat kaart mee met daarop GPS coŲrdinaten en foto's van alle herkenningspunten. Voordat we onszelf belachelijk kunnen maken, horen we hoe je North Coyote Buttes uit moeten spreken: als "North Cůyote Bjoets" dus (en niet butties of zoiets...). De definitie van wilderness krijgt ook veel aandacht: geen pad, geen bordjes, geen rangers en vooral geen water. De rest van de dag lopen we, met de gifgroene hiking permit veilig opgeborgen, op wolken.

 
 

Horseshoe Bend

Roadscape

Upper Antelope Canyon

Upper Antelope Canyon

 
 

En wŠt voor een dag wordt het: na een stop bij Lake Powell, waar we Den Amerikaan als watersporter kunnen bewonderen en een snelle lunch, brengen we "even" een bezoekje aan Horseshoe Bend. Het is gewoon onmogelijk om zů dicht bij natuurschoon van wereldformaat te zijn en niet even langs te gaan. Horseshoe Bend is een bijzonder diepe en symmetrische lus die in de Colorado River ligt.  We merken wel duidelijk dat het geheim van Page (helaas) bekender begint te worden. Waren we in 2004 bijna alleen aan het randje van Horseshoe Bend, nu is er een parkeerplaats inclusief Navajo-kraampjes en lopen we er min of meer in karavaan naartoe. Als je eenmaal op het randje van de 150 meter diepe afgrond staat, vergeet je die andere mensen al heel snel.

Op 10 kilometer van Page ligt Antelope Canyon, een zogenaamde slot canyon. Deze slot canyons komen in deze buurt veel voor, maar Antelope canyon wordt beschouwd als de mooiste en is het beste toegankelijk. De canyons ontstaan doordat bij hevige regenval al het water via de canyon stroomt en dat geeft weergaloze erosiepatronen in de rode, oranje en gele zandsteen.

De canyon bestaat uit 2 delen, de Upper en Lower, waarbij de Upper Antelope Canyon de bekendste, duurste en breedste van de twee is. Je zou zeggen dat deze dan ook de mooiste zou moeten zijn... We zijn benieuwd; de Lower hebben we eerder al bezocht en daar sloegen we toen steil van achterover. We betalen voor het parkeren, $6 voor het betreden van Navajo land en $25 pp en wachten met een man of 20-30 totdat de volgende tour begint. We zien pickups met stoeltjes in de laadbak vol of leeg af en aan rijden; het is duidelijk dat hier een hele organisatie achter zit. De canyon zelf is prachtig, maar van het ervaren van al dat moois is geen sprake. Eat first, taste later. Van voor tot achter schuifelen wel 100 mensen tegelijkertijd er doorheen, wat betekent dat er altijd wel iemand voor je lens staat (of jij staat voor iemands camera). Het ergste is nog dat de gids je de hele tijd aanspoort niet te lang te wachten - laat dat nou net zijn wat je op zo'n plek wilt doen!

Na een uurtje hobbelen we weer terug naar het "basiskamp". Een piepklein beetje teleurgesteld wil ik dolgraag ook de Lower Antelope Canyon bezoeken, onder andere om ze met elkaar te kunnen vergelijken. In tegenstelling tot de Upper, met reclameborden, tours, betaald parkeerterrein en drommen bezoekers, moet je eigenlijk een beetje geluk hebben om de Lower te vinden. Een hokje in de woestijn met wat auto's eromheen is zowat alles wat je ervan kunt zien.

Bij het zien van m'n camera krijg ik een Photographer's Pass om mijn nek en mag ik op eigen gelegenheid de canyon in (!).

 

En toen was het stil...

 

 
 

Lower Antelope Canyon

Golven van steen, Lower Antelope Canyon

Lower Antelope Canyon

Lower Antelope Canyon

 
  De eerste 45 minuten zie of hoor ik geen mens. Ik dwaal 2 en een half uur door deze 400 meter lange onwerkelijke wereld, tot ik letterlijk een verkrampte nek krijg van het omhoog kijken. Wat een feest... Wat voor mij de Lower Antelope Canyon tot absolute favoriet maakt, is niet alleen het niet-commerciŽle karakter of de rust, maar ook de veel smallere vorm. Voor de "lichtstraal die van bovenaf schijnt" krijg je in de Upper veel meer kansen, maar het licht stuitert in de Lower dusdanig tegen de rotswanden dat alles een veel warmere en zachtere kleur krijgt.   
   
 
 

Dag 6 - The Wave, Grand Canyon South Rim, Las Vegas

 
- The Wave, North Coyote Buttes, Vermillion Cliffs Wilderness
 
  's Ochtends heel vroeg begint het feest! Gewaarschuwd over de hitte die je als eenzame hiker kan overvallen staan we om 4:00 op, breken de tent af en zitten een uurtje later in de auto. Met een uur tijdverschil tussen Arizona en Utah is het 7:00 als we de auto bij Wire Pass Trailhead parkeren en met de tocht naar de illustere Wave beginnen.

Hiken zijn we wel gewend, dus de 6 kilometer over rotsen en door zand zijn geen probleem. We hebben wel aardig wat kilootjes bij ons; de rugzakken zitten vol water en fotoapparatuur. De routebeschrijving die we hebben gekregen voldoet goed, met een beetje richtingsgevoel en je (smartphone met) kompas loop je er aardig makkelijk naar toe.

Het betreden van The Wave heeft iets magisch; alsof je een prachtig paleis binnenloopt. Omdat de zon nog laag staat en niet alle stukjes in de schaduw mooi uitkomen, gaan we eerst maar eens ergens zitten en genieten. En dat doen we; het is een fantastische plek. Het is zo mooi dat het moeilijk voor te stellen is dat dit natuurlijk gevormd is. Ik ga verder geen poging doen de schoonheid van The Wave in woorden te vatten; dat is een onmogelijke opgave.

 
 

The Wave

Alsof het ingedeukt is toen het nog niet hard was

 
 

Rond half een 's middags zijn we weer bij de auto. Voor vanavond hebben we een kamer in Vegas geboekt (dat leek verstandig om vooraf te doen, het is immers zaterdag), dus de eindbestemming ligt vast. We kunnen natuurlijk dezelfde route als de heenweg nemen, maar de verleiding van een omweg via de Grand Canyon (ongeveer 750 kilometer) is gewoon te groot. Hoeveel hoogtepunten kun je in 1 dag stoppen...

We rijden bij de oostelijke ingang het Grand Canyon NP in en zijn net voor zonsondergang bij Hopi Point. Na ook hiervan genoten te hebben gaan we snel verder, want we moeten nog een paar honderd kilometer. De vermoeidheid begint ons nu echt parten te spelen en als Anne op weg naar Nevada in slaap valt heb ik ook moeite wakker te blijven. Wat me weer helemaal alert maakt zijn de strenge politiecontroles net voor de Hoover Dam; waarschijnlijk om terroristische aanslagen moeilijker te maken wordt elk voertuig gestopt en mogen er geen busjes of vrachtwagens over de stuwdam rijden. Moe, bezweet (en zwetend, in 45ļC) maar "voldaan" komen we om 23:30 eindelijk aan in Vegas.

 
 

 

Rand van het plateau bij Cedar Ridge

Grand Canyon South Rim

Grand Canyon South Rim

 
 

Dag 7 - Las Vegas

   
  Las Vegas behoeft natuurlijk weinig introductie. Gokken hebben we nog niet eerder gedaan in Sin City, dus we wagen het er maar eens op. Als we ineens onze inzet ver-18-voudigen vinden we het een mooi moment om te stoppen en gaan met de veroverde $20 lekker lunchen ;).

's Avonds eten we lekker in een van de Aziatische restaurantjes in het winkelgedeelte van het MGM Grand. Las Vegas is leuk, maar na een etmaal is het ook wel weer genoeg geweest!

 
 

The Strip

The Wynn Hotel

Gokken op sportevenementen, Treasure Island

The strip

 
 
 

Dag 8 - Reis Death Valley

 
- Mesquite Flat Sand Dunes, Death Valley NP
 
  Het is hoog tijd om weer naar CaliforniŽ terug te gaan. We rijden via de 160 en uiteindelijk de 190 naar Death Valley National park, waar we zowat op het heetst van de dag aankomen. In het visitor centre is men erg duidelijk over de gevaren van de hitte en blijken veel campgrounds vanwege diezelfde hitte gesloten. Uiteindelijk kiezen we Emigrant uit als plek om te overnachten.

Het is hier heeeet! Dat zal niemand verbazen, maar dit is voor het eerst dat we ergens zijn waar er behalve je auto geen veilige, koele haven te vinden is. In Las Vegas kon je tenminste nog een casino binnenschieten... Het genieten van de bijzondere pracht die Death Valley te bieden heeft kun je dan ook het beste rond zonsop- en ondergang doen. Niet alleen is de hitte dan beter te verdragen (het is hier namelijk 24/7 heet), ook is het licht dan veel mooier. We hadden helaas de "pech" van strakblauwe luchten; wat hoge bewolking en vocht in de lucht maakt een zonsop- of ondergang vaak nog wat mooier.

 
 

Zabriskie Point

De duinenzee van Mesquite Flat Sand Dunes

Er is droog en droog. En Death Valley is dan nog net iets droger...

Mesquite Flat Sand Dunes

Mesquite Flat Sand Dunes

Death Valley is niet de beste plek om autopech te hebben

 
 

Van de plekken in Death Valley vinden we Badwater (zonsopgang), Zabriskie Point en Mesquite Sand Dunes (zonsondergang) het mooiste om te zien. Ook bijzonder zijn de Devil's Golf Course, waar kleine golfballetjes van zout groeien, en Artist's Palette. Natuurlijk zijn dit slechts een paar van de bijzondere dingen die Death Valley te bieden heeft, maar het klimaat nodigt niet echt uit tot het fanatiek exploreren van alle hoeken en gaten van het park. Een ander mogelijke beperking vormt de staat van de wegen, waardoor bijvoorbeeld "The Racetrack" alleen per 4WD te bereiken is (tenzij je risico's wilt nemen bij deze temperaturen).

Het is inmiddels namiddag als ik in de nog altijd zinderende zon de duinen van Mesquite Sand Dunes beklim en anderhalf uur wacht tot de zonsondergang. De enige voetsporen voor zover mijn oog reikt, zijn die van mijzelf.

Terug op Emigrant Campground zijn we gelukkig niet meer de enigen die er zullen overnachten. Het eerste halfuur na aankomst stikt het er van de vleermuizen, die om de paar seconden tegen de auto botsen. Na bij het licht van het hoofdlampje gekookt te hebben en de melkweg te hebben bewonderd, proberen we de slaap te vatten. 

 
 
 

Dag 9 - Death Valley, Rhyolite, reis Bakersfield

 
- Badwater Salt Flats, Death Valley NP
 
  Het is 4:00 als de wekker afgaat. Het vroeg opstaan maakt niet zoveel uit; we sliepen toch al erg onrustig met al die wind en hoge temperaturen. Het is een flink afstandje naar Badwater, bijna 150 km, dus als we er zijn komt de zon al bijna op. Badwater ligt op het laagste punt van de USA, op 86 meter onder de zeespiegel en bestaat uit een grote, meestal droge zoutvlakte. De naam is schijnbaar door een pionier aan het gebied gegeven, toen zijn ezel niet van de waterplasjes wilde drinken: Bad Water. Het is de eerste keer dat we zoutvlaktes bezoeken en het verbaast ons hoe hard en scherp het zout is. Vooral op de Devil's Golf Course is het zout tot miljoenen vlijmscherpe mesjes aangegroeid.

Rond 10 uur rijden we naar Rhyolite, een ghost town net buiten het park. Van sommige gebouwen staat nog een deel; vooral de bank en het station zijn alszodanig nog herkenbaar. We tanken in Beatty; een klein en gek stadje dat een alternatieve logeerplek is voor wie niet wil kamperen in Death Valley (heel begrijpelijk) als alle cabins bezet zijn.

 
 

Badwater

Devil's Golf Course

"Golfbal"

Bankgebouw, Rhyolite

 
 

Het is nog best een klus om via de westelijke uitgang het park te verlaten; wat er op de kaart als een redelijk rechte route uitziet, blijkt een kronkelige weg die op en neer gaat terwijl je over de bergen heen probeert te komen. Logisch eigenlijk; deze omringende bergruggen maken Death Valley tot een vallei en zorgen voor de continue hitte en droogte. Na een paar uur rijden we over de 395 naar het zuiden.

Als we eindelijk via de 178 in westelijke richting de Sierra Nevada kunnen oversteken, rijden we door een prachtig landschap, vol rustige en idyllische dorpjes en cattle ranches. Het is niet iets dat we verwachten in CaliforniŽ maar eerder met het midden van de States zouden associŽren: rustig, agrarisch en conservatief. We maken nog een praatje met een stel echte cowboys, die met cattle prods en een soort kooi ťen voor ťen alle jonge kalfjes oormerken en inenten. Ook het laatste stukje van de rit door de Kern River Valley is prachtig in de warme namiddagzon.

 
 

Remwagentje, Rhyolite

Hoe recht kan een weg zijn...

Echte Cowboys

Kern River Valley

 
 

Dag 10 - Sequoia National Park

 
- Giant Sequoia's, Sequoai National Park
 
  De beroemde Giant Sequoia bomen behoren tot de hoogste, breedste en oudste boomsoorten ter wereld. In CaliforniŽ zijn alleen de Redwood bomen nog hoger, maar deze zijn een stuk dunner. Met hun hoogte tot wel 94 meter en diameter tot 17 meter, zijn de grootste Sequoia's een beetje de bodybuilders onder de bomen. Deze bomen kunnen alleen gedijen op hele specifieke hoogtes, waarbij ook de temperatuur en luchtvochtigheid erg belangrijk zijn.

Omdat hun bast sponsachtig is en daardoor enigzins vuurbestendig, overleven de Sequoia meestal eeuw na eeuw (de oudste boom is 3500 jaar!) alle bosbranden. Overal zijn half uitgebrande bomen te zien, die toch in leven blijven. De laatste decennia worden laat men deze branden "gecontroleerd" hun gang gaan in plaats van ze te blussen. De reden hiervan is het  verjongende effect van zo'n brand, die bijvoorbeeld mierenpopulaties in toom houdt die anders de gezondheid van de Sequoia's bedreigen.

De bomen zijn majestueus en inderdaag gigantisch hoog en breed. Vooral de General Grant en General Sherman Tree steken met kop en schouders boven hun broertjes uit. We rijden door naar de Crystal Springs Campground, waar we nog net een plekje kunnen bemachtigen. Met wat - volgens de regels - gesprokkeld hout en een paar blokken die een aardige buurman ons aanbiedt hebben we al snel een heerlijk warm kampvuurtje. Dat is ook wel nodig, want warm is het hier niet...

Link detail: de redwoods, sequoia's en andere bomen van het bos hebben dennenappels, alleen hangen die op 50 meter hoogte. Zo loop je nietsvermoedend door het bos als je ineens hoort: Krak!........fffffffffffffffffffFFFFFFFFFFFFFFFFFF.....PLOF! En dan valt er dus een dennenappel van 30 centimeter en een halve kilo gewicht op een meter afstand van je dierbare hoofd als een granaat op de grond...

 
 

Giant Forest

Moro Rock

General Sherman Tree

General Grant Tree

Boom blijft leven ondanks brand

Zwarte Beer

Deze wil je liever niet op je hoofd krijgen...

 
 

Waar we in Yellowstone vooral gewaarschuwd werden voor (grizzly) beren, maar deze zich niet lieten zien, zijn de zwarte beren wel duidelijk aanwezig in de westelijke Sierra Nevada. In totaal zien we 4 ŗ 5 keer zwarte beren op korte afstand. Deze zijn minder gevaarlijk dan grizzly's en is het eigenlijk de zwarte beer die gevaar loopt door de mens in plaats van andersom. Het gebeurt helaas regelmatig dat de beren geleerd hebben dat de aanwezigheid van mensen ook de aanwezigheid van voedsel betekent. Vaak gaan ze vervolgens mensen actief benaderen, of breken ze auto's open omdat daar eten te vinden is. Het schijnt zelfs zo ver te gaan dat beren "weten" dat onder badhandoeken die over de achterbank gespreid liggen eten verstopt ligt! Beren die te brutaal worden moeten helaas worden afgeschoten... Het klinkt allemaal heel oneerlijk, maar dit schijnt dan de enige mogelijkheid te zijn.

De oplossing om dit te voorkomen is simpel: door het hele park zijn bear-proof containers geplaatst, een soort lage metalen kasten met een grendel die beren met hun poten niet open krijgen (maar mensen wel). Hier moet al het eten, drinken en toiletartikelen in, aangebroken of niet, en daar wordt streng op gecontroleerd. Terecht natuurlijk, al houdt niet iedereen zich eraan. De gevolgen zijn voorspelbaar.

 
 
 

Dag 11 - King's Canyon National Park

 
- Bubbs Creek, King's Canyon National Park
 
  De volgende dag rijden we over de prachtige "scenic byway" door King's Canyon, het zusterpark van Sequoia NP. Er wordt overal melding gemaakt van een brand die men gecontroleerd uit laat branden; aan de andere kant van de King's River zien we inderdaad dat de bosjes en het gras in brand staat. Hier en daar lopen wat brandweerlui, maar niemand lijkt zich er al te druk over te maken.

Via de Big Stump Entrance verlaten we het park en rijden de San Joaquin Valley in, waar het stikt van de perzik- en pruimenbomen. Dat kunnen we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan; de fruitteelt van CaliforniŽ is beroemd en voorziet een groot deel van het land van fruit. Daarna zetten we de reis voort richting Yosemite National Park (spreek uit: Yosťmutie). We hebben niets gereserveerd en dat schijnt voor dit park mogelijk riskant te zijn. Je kunt buiten het park logeren, maar dan moet je 's ochtends dus steeds eerst 50 tot 100 kilometer rijden voordat je in het park bent. En van daaruit naar de centraal gelegen Yosemite Valley, waar iedereen toch hoofdzakelijk voor komt, is het nog eens 100 kilometer...

We hebben echter geluk; er zijn wat afmeldingen op Wawona Campground geweest, waardoor er nog precies 3 plekjes over zijn. Het loont zich om, als je geen reservering hebt, zo vroeg mogelijk in de middag aan te rijden. Tentje opzetten, kampvuurtje stoken, biertje erbij.... heerlijk!

 
 

Zicht op King's Canyon

Bosbrandje

Heerlijke nectarines

 
 
 

Dag 12 - Yosemite National Park

 
- Zonsondergang vanaf Glacier Point, Yosemite National Park
 
  Bij de nationale parken van CaliforniŽ, en in Yosemite misschien nog het meest, doet zich een opvallend fenomeen voor. Veel van de CaliforniŽrs zijn stedelingen en gewend aan de bijbehorende gemakken. Vanuit (zoals ik het inschat) de Amerikaanse cultuur ervaren zij vaak tegelijkertijd een soort aangeleerde behoefte naar het onderzoeken van "The Great Outdoors", vol kamperen, vissen en natuuractiviteiten. Yosemite is vanwege de nabijheid bij uitstek het park waar deze "stadse" mensen op hun eigen manier hier invulling aan geven. De rangers hebben er hun handen vol aan om de 4 (!) miljoen bezoekers per jaar in toom te houden en te voorkomen dat bijvoorbeeld de zwarte beer populatie het slachtoffer van de onhandige wannabe-outdoorsmen wordt.  
 

Zicht op Half Dome vanuit de Valley

Beer-schade

Een bear-proof container werkt alleen als ie dicht is...

Beer heeft de afvalzak gevonden

 
 

Op Wawona Campground is geen douche, wat voor de meeste perifeer gelegen campings van Yosemite geldt. Dit schijnt zo te zijn om water te besparen, een prijzenswaardige reden. Wel een beetje hypocriet dat onder auspiciŽn van dezelfde parkbeheerders de golfbaan van het park wel groen en sappig wordt gehouden (Is het nou echt nodig dat er hier een golfbaan is? Doe dat lekker thuis!)... Het is een aardig stukje rijden naar de Yosemite Valley, van waaruit veel bezienswaardigheden af te werken zijn. Vooral de granieten rotswand van El Capitan, een van de meest bekende beklimmingen ter wereld, domineert het landschap. We zijn helaas veel te laat in het seizoen voor het grootste deel van de watervallen, die inmiddels opgedroogd zijn. Alleen de Bridal Veil waterval stroomt nog; door de sterke rukwinden rond de rand verstuift het water voordat het de grond raakt, wat er heel bijzonder uitziet.

In de Valley is het een drukte van jewelste en we zijn ergens ook wel blij dat we hier niet overnachten; van het karakter van natuurpark is hier weinig meer te merken. In de namiddag reizen we richting Glacier Point om daar de zonsondergang mee te kunnen maken. Het zicht vanaf hier op de Valley en in het bijzonder de rots Half Dome is prachtig. Naarmate het donkerder wordt kun je ook de lichtjes zien van klimmers die halverwege de klim overnachten; iets waar we ons maar weinig bij voor kunnen stellen... Als een hyperenthousiaste jonge ranger door de zonsondergang heen begint te schreeuwen ("WHO OF YOU ARE FROM......ASIA?? RAISE YOUR FINGERS" etc.) kijken we eerst een beetje verstoord op, maar als ze later de belangrijkste sterrenstelsels aanwijst en van alles over het park vertelt, heeft het toch wel meerwaarde.

 
 

De Yosemite Valley

El Capitan

Bridal Veil Falls

Hert

 
 

Dag 13 - Yosemite National Park, Bodie State Park

 
- Bodie State Park, CA
 
  's Ochtends breken we de tent weer af en maken we nog een stop in de Yosemite Valley. Ondanks alle drukte is het een prachtig landschap. Ook aan alle auto-clubs die we hier tegenkomen (mooi gezicht, zo'n colonne Corvettes!) is te merken dat veel Amerikanen als leuk uitje hier naar toe komen. We willen naar Bodie State Park, dus we reizen over de 120 die over het plateau ten noorden van de vallei loopt.

Vanaf Olmsted Point heb je een mooi uitzicht op de achterkant van Half Dome. Een Ranger met een telescoop laat een van de "problemen" van het grote bezoekersaantal zien. Waar de beklimming van Half Dome eerder een intieme en bijzondere aangelegenheid was, zien we nu door de telescoop een sliert klimmers kop aan staart de helling op lopen. Jammer...

De alpine weilanden bij Tuolumne Point zijn mooi om te zien, maar we hebben geen tijd om de omgeving goed te verkennen. We rijden via de oostelijke uitgang het park uit en komen onder andere langs Mono Lake. Dit giftige meer is onlangs nog groot nieuws geweest toen onderzoeksresultaten werden gepubliceerd die een totaal ander soort levende organismen aantoonden dan tot nu toe op aarde bekend waren.

 
 

Half Dome - let op de klimmers in de uitvergroting

Bodie State Park

Bodie State Park

Interieur van een woonhuis

Repareren is een kunst

 
 

Bodie State Park omvat het voormalige mijnstadje Bodie, waar tot het begin van de 20e eeuw goud werd gedolven. Een terugkerend verhaal in dit deel van het westen van de USA: stadjes en dorpen die na (geruchten over fictieve) goudvondsten als paddenstoelen uit de grond schieten en waar mensen zich "vrijwillig" in zeer onprettige omstandigheden vestigen. En waar, als het goud op is of duidelijk wordt dat het nooit bestaan heeft, iedereen maar weer wegtrekt.

In Bodie was niet alleen de goudmijn uitgeput; toen het half afbrandde bloedde het stadje van 10.000 al snel leeg. De laatste jaren houdt de staat CaliforniŽ het in een staat van arrested decay. Het resultaat is een groot aantal originele gebouwen, minimaal hersteld (inrichting en ruiten) in een rauwe omgeving. Het spreekt erg tot onze verbeelding; het komt erg dichtbij de indruk die we van het Wilde Westen hebben.

We eten in een schattig restaurantje in Bridgeport en steken de bergen over via de Sonora Pass (9600 ft). De weg is van een unieke kronkeligheid; het lijkt wel een bobsleebaan. Vele mijlen verder overnachten we in Stockton.

 
 
 

Dag 14 - Sonoma Valley, reis San Francisco

 
- Zon, wijn en convertibles; California Dreaming...
 
  Vanuit Stockton is het maar een kort ritje naar de wijnvalleien van CaliforniŽ. Veel van deze gebieden liggen net ten noorden van San Francisco en Napa Valley is de laatste decennia tot de meest bekende uitgegroeid. Het schijnt zo te zijn dat de roem dit gebied niet alleen goed gedaan heeft; we lezen en horen dat je bijvoorbeeld een beetje met de nek aangekeken wordt als je per ongeluk nťt niet alles van wijn weet en dan ook nog niet uit de juiste (Amerikaanse) sociaal economische klasse komt. Daar hebben we dus niet zo'n zin in... Overigens geeft de film "Sideways" onder andere een goed beeld van dit gebied en de wijncultuur.

In plaats van Napa Valley rijden we 1 halte verder naar de Sonoma Valley; een wat jonger gebied dat, overschaduwd door Napa, wat toegankelijker is gebleven. Voor het eerst hebben we spijt dat we een auto hebben, want wijnproeven en autorijden sluiten elkaar helaas uit. We weten niet of het maximaal toegestane promillage in de US vergelijkbaar is met dat in Nederland, maar we betwijfelen het ten zeerste. Het lijkt ons hoe dan ook niet verstandig om het uit te proberen, ook gezien de grote kans op een dergelijke controle in wijnproef-land.

 
 

De wijnranken van de Benziger Family Winery

Wijnbouw voor dummies

Genieten van het prachtige uitzicht op de Nicholson Ranch

Onze eerste glimp van de Golden Gate Bridge

 
 

Als eerste bezoeken we de Benziger Family Winery, waar kleinschalig en op vrij ecologisch verantwoorde wijze druiven worden verbouwd. Voor ongeveer $15 kun je 5 wijnen uit een menu kiezen, waar uitgebreide uitleg bij wordt gegeven. De sfeer is verder een tikje pretpark-achtig, maar de wijnen zijn fantastisch en men lijkt echt zijn best te doen duurzaam te werken. De tweede halte is de Nicholson Ranch, waar alles een formaat groter is. De wijngaarden en het proeflokaal zijn groter en we zien meerdere groepen per limo aankomen en vertrekken. Dit soort arrangementen is hier een bekend verschijnsel; je laat jezelf en een groep vrienden met een limousine als taxi en BOB tegelijk een dag(deel) door de vallei vervoeren en je kunt je gerust lam zuipen. Of er op deze manier veel van wijnproeven terecht komt vraag ik me af.

Na van het prachtige uitzicht vanaf de ballustrades van de ranch genoten te hebben, vertrekken we richting San Francisco. Een uurtje later zien we voor het eerst de bekende mist, die vanaf de pacific het land binnentrekt en die vaak de Bay Area plotseling in nevelen kan hullen. Meer dan een brug alleen; de Golden Gate maakt een onuitwisbare indruk als we deze ineens in de verte zien liggen. Even later rijden we er overheen en de stad binnen. We hebben gereserveerd in een basic, maar zeer centraal gelegen hostel dicht bij het Union Square. Voor "slechts" $30 per dag parkeren we de auto onder het plein.

 
 
 

Dag 15 -17 - San Francisco

 
- Golden Gate Bridge, San Francisco CA
 
  San Francisco is een bijzondere stad met een bijzondere historie. Vergeleken met andere grote steden, komt Cisco relatief Europees over. Zo is het openbaar vervoer in veel verschillende vormen nadrukkelijk aanwezig in het straatbeeld en is de sfeer ontspannen. De stad is ook het toneel geweest van belangrijke sociale veranderingen, die later pas in andere delen van het land navolging vonden. Maar hierover later meer.

De eerste dag gaan we 's ochtends eerst eens rustig de straten rond Union Square verkennen. Anne leeft zich uit in een Anthropology store en we zoeken nog naar cadeautjes voor het thuisfront. Vaste prik voor San Francisco-bezoekers is de wijk Chinatown, waarvan de centrale straat over de hele lengte barst van de winkeltjes vol (Chinese) prullaria. Leuk om te zien, maar erg authentiek is het allemaal niet. Veel leuker zijn alle kleine restaurantjes die vooral ten noorden van Union Square te vinden zijn. De eerste avond vinden we meteen een geweldig Japans-Mongools restaurant op een steenworp afstand van ons hostel (Asuka Ramen, 883 Bush St.).

 
 

Chinatown

Chinatown

In gedachten verzonken

Cable Cars

Transamerica Pyramid

 
 

De volgende ochtend nemen we de tram naar The Castro, een erg bekende wijk die iets meer naar het zuidwesten ligt. Deze wijk is al decennia lang een centrum voor homosexualiteit en homo-emancipatie in de stad en misschien zelfs voor het hele land. Vooral in de jaren zeventig waren het Castro theater en de fotografiewinkel "Castro Camera" verzamelplekken voor de plaatselijke homogemeenschap. De eigenaar van Castro Camera, Harvey Milk, werd in 1977 democratisch verkozen tot een soort wethouder van de stad. Hiermee was hij de eerste openlijk homosexuele persoon die ooit in een publiek ambt gekozen werd. Ook hierover is onlangs een goede en aangrijpende film gemaakt ("Milk", 2008). De winkel bestaat niet meer alszodanig, maar in de etalage hangt wel nog de naam en een herdenkingsaffiche. Een wandeling door de wijk levert overal bijzondere inkijkjes in een bijzonder stukje van de USA.

Vanuit de wijk The Haight nemen we weer de tram naar Fisherman's Wharf, waar we een tour naar Alcatraz Island hebben geboekt. Het eiland in de San Francisco Bay was van 1934 tot 1964 een federale gevangenis, en is ook wel bekend als The Rock. De beroemdste voormalige bewoner is waarschijnlijk Al Capone geweest. Hoewel het eiland wordt beheerd door de National Park Service, is een bezoek aan Alcatraz een vrij commerciŽle aangelegenheid. Het eiland is natuurlijk niet zomaar bereikbaar en het bedrijf dat het vervoer verzorgd laat je aardig wat betalen voor "alleen" het boottochtje. Dat gezegd is het zeker de moeite waard! De sfeer is naargeestig en beantwoordt aan ons beeld dat we bij ouderwetse Amerikaanse gevangenissen hebben. De nachttour wordt frequent aangeraden als bijzonder spannend, maar hiervoor moet je vaak erg ver vantevoren al reserveren (3 weken tot een maand).

 
 

The Castro

De pui van "Castro Camera"

The Rock - Alcatraz Island

Broadway - Alcatraz

Cel

 
 

Deze avond eten we in een echt Italiaans restaurantje (zo kleinschalig dat het niet eens een drankvergunning heeft), gerund door echte Italiaanse jongens. Het zou zů passen in een niet-toeristisch dorpje in bijvoorbeeld Lazio... 's Avonds blijkt Chinatown veel meer sfeer te hebben als al die winkeltjes vol T-shirts van matige kwaliteit en andere rotzooi dicht zijn.

De Golden Gate Bridge is voor ons, en waarschijnlijk velen met ons, onlosmakelijk verbonden met San Francisco. Misschien vreemd om zo geÔntrigeerd te zijn door een brug, maar dťze blijkt een van de meest gefotografeerde plekjes ter wereld te zijn! Helaas komt het er niet van om er overheen te fietsen of te wandelen, maar we bekijken wel nog bij de zuidelijke pijler welke positie de mooiste "compositie" geeft. Vooral als we naar de kade aan de voet van de pijler rijden, komen de grootte en lengte in deze indrukwekkende omgeving het beste tot hun recht.

Een van de bekendere wijken van San Francisco zijn Russian Hill en Nob Hill; de steile straatjes en typische huizen in een soort neokoloniale stijl vormen het decor van menige film. De sfeer is bijna dorps, wat zo midden in een wereldstad bijzonder is. Ook de Cable Trams die vooral door deze wijken de hellingen bedwingen zijn iconisch voor de stad. Jammer alleen dat vrijwel alle passagiers van deze Cable Trams toeristen zijn; het lijkt zo meer een pretpark-attractie.

 
 

Isoleercellen

Help!

De hellingen van Russian Hill

The Haight

 
 

Dag 18 - Monterey Bay Aquarium, reis Big Sur

 
-
Zicht op de Pacific, Highway One
 
  Na een overnachting in het (schijnbaar erg criminele) Salinas zijn we van plan om langs de kustlijn - de zogenaamde Highway One - naar het zuiden te reizen. Deze route is beroemd vanwege de prachtige uitzichten en de bijzondere plaatsjes die je onderweg tegen kunt komen. Vandaag doen we verschillende ervan aan, met wisselend succes. Als we bijvoorbeeld het gevoel krijgen dat de  17-mile-drive nŪet een prachtige kronkelweg door het ongerepte (kust) landschap is, maar meer een route langs golfbanen, luxe appartementen en bungalows, draaien we om en krijgen we gelukkig onze entree van $17 terug.

Als eerste komen we aan in Monterey Bay, waar het bekende Monterey Bay Aquarium gevestigd is. Het aquarium is zeer uitgebreid en weet diverse boodschappen duidelijk over te brengen. Hoewel de toegang niet goedkoop is, en het misschien niet typisch Californisch is, vinden we het allemaal erg mooi en goed verzorgd.

 
 

Monterey Bay Aquarium

Monterey Bay Aquarium

Monterey Bay Aquarium

Monterey Bay Aquarium

Hoe ingewikkeld kun je het maken...

 
 

Carmel (-by-the-Sea) daarentegen valt ons tegen. De authenticiteit is ver te zoeken in het dorpje, waar de hoofdwinkelstraat er nogal nep en commercieel uitziet. We rijden snel weer verder en zien ten zuiden van Carmel ineens de vergezichten waar Highway One zo bekend om is. De weg kronkelt zich om de rotsen, met aan een kant vaak een steile wand en aan de andere kant een afgrond tot aan de oceaan. Hoewel de mist soms het zicht aan al dat moois onttrekt, geeft dit ook wel een extra mystiek tintje aan het geheel.

Ik zou willen zeggen dat we in Big Sur overnachten, maar dit plaatsje blijkt weinig meer dan een losse aaneenschakeling van campings en motels. Wel gezellig hoor! Voor de laatste keer stoken we een gezellig kampvuurtje...

 
 
 

Dag 19 - Pacific Highway One, Santa Barbara

 
- Palmbomen in de mist, Santa Barbara CA
 
  Door en langs de alomaanwezige mist hebben we regelmatig fantastisch uitzicht op de rotsen en de kustlijn. We touren langzaam richting het zuiden totdat we Santa Barbara bereiken. Het is meteen duidelijk dat dit een populaire kustplaats is; de motels, ook de motels die ver buiten het centrum liggen, zijn meer dan 2x zo duur als we gewend zijn en bovendien tjokvol. We zoeken een zijstraatje waar we parkeren en lopen de hoofdstraat State St. af richting de kust. De mist gooit weer wat roet in het eten; de oceaan krijgen we niet te zien en ook de palmbomen worden half aan ons zicht onttrokken. Een zonsondergang zoals in de boekjes zit er dus er niet in voor ons.

We lopen de drukke winkelstraat, vol winkels van grote merken (A&F, Anthropologie, American Appparel etc), weer af en eten geweldig in een relatief authentiek Indiaas restaurant. Iets verder richting vinden we een Motel 6 voor bijna de helft van de prijs van een vergelijkbaar motel in Santa Barbara.

 
 

Pacific Coast Highway One

Let op: Duiken verboden!

Deze bordjes hangen overal, om te waarschuwen dat ergens ooit gerookt is.

 
 
 

Dag 20 - Reis Los Angeles, Venice Beach

 
- Venice Beach, CA
 
  's Ochtends gaan we eerst in Ventura wat shoppen, waarna we op ons gemak naar L.A. terugrijden. We rijden nog een rondje door Beverly Hills en Bel Air, twee van de meest luxe wijken van L.A. en misschien wel de hele US. Hierbij geldt wel dat hoe mooier of groter de villa is, of hoe bekender de bewoner, hoe hoger de heg is. Het blijft een interessant idee om bij "het huis van..." te zijn, maar verwacht niet dat je veel/iets kunt zien als de muur om het huis 8 meter hoog is. We zien tour-karretjes de wijk doorkruisen, wellicht dat uitleg van een gids de beleving een beetje meer levendig kan maken. In de wijk Venice strijken we neer in het Jolly Roger Hotel.  
 

Venice Beach, CA

Straatartiest

Straatartiest

Muscle Beach, Venice L.A.

Muscle Beach, Venice L.A.

Beethoven geeft een concert in Venice Beach

 
 

Dť attractie van Venice is natuurlijk de welbekende Venice Beach Boardwalk, een stuk boulevard aan het strand van Venice waar een ongewoon hoge concentratie van uitwassen van de US en L.A. te zien is. Denk aan Muscle Beach, een soort openlucht-fitnesszaal, waar men zich oppompt tot het Californische ideaal. Of de vele "medical offices", die niet te beroerd zijn tegen een kleine vergoeding een chronische aandoening bij je te constateren, waarvoor je medicinale maijuana voorgeschreven krijgt. Ik ben er nog steeds niet achter of het oproken hiervan net zo semi-legaal is, maar daar heb ik ernstige twijfels bij...

Er zijn jongleurs, acrobaten, chakra-reinigers, filmmakers, kleinkunstenaars, pianisten, basketballers, boksers, skaters en nog duizend andere gekke en bijzondere mensen actief. Ondanks het hoge aantal toeristen en bijbehorende commercie, heeft het iets schattigs.

 
 

 

Dag 21 - Vlucht Los Angeles - Amsterdam

 
- Op weg naar Nederland
 
  Na een korte nacht rijden we door de oceaanmist naar het AVIS depot bij LAX. Het inleveren blijkt een formaliteit; er wordt niet eens een rondje om de auto gelopen. Een paar uurtjes later, nog steeds vroeg in de ochtend, verlaten we California. Eenmaal in de lucht staar ik dromerig uit het vliegtuigraampje en zie ik (als toegift?) ineens dat het vliegtuig zowat over de Grand Canyon heen vliegt! Terwijl het Colorado Plateau onder het vliegtuig doortrekt, doe ik uiteindelijk mijn ogen dicht.